عزیزم اتفاقا یکی از اهدافِ اصلی ازدواج, *استقلال* هست
شما باید مستقل بشی و آنقدر وابسته نباشی... حتی بعدها هم نباید آنقدر به همسرت وابسته بشی... دلبستگی خیلی هم خوب و پسندیدس ولی وابستگی نه
چون اینطور مشکلات و ناامیدی و آسیب به سلامتی را برات خواهد داشت
آنقدرها هستن که اول ازدواج شان میخوان مستقل باشن که هرطور دلشون میخواد, پایه زندگی شون رو بسازم ولی دخالت و نظر دهی های نابجا خانواده نمی ذاره که هیچ, همش با همدیگه سر دخالت خانواده ها دعوتشان میشه و شیرینی سال های اول ازدواج ازشون گرفته میشه
این قضیه هم فقط مربوط به خانواده طرف مقابل نیستاااا... گاهی خانواده خود آدم انقدر درباره زندگیت شخصیت میپرسن , نظر میدن که دعوا پیش میاد. یا بین تو و همسرت یا بین تو و خانوادت
به نظر من از الان وابستگی ات را به خانوادت کمتر کن. همه کارهایت رو خودت بکن, شب نرو تو بغل مامانت یا خواهرت و...
بعد هم شبا بجای گریه, به لحظات خوب آینده فکر کن... به لحظات با هم بودن تان.. باهم قدم زدنتان... سر یه سفره غذا خوردن و غذا تو دهن هم گذاشتن و...
به نظرم دوری از خانواده, آنقدری که تو رو داره پیشاپیش داغون میکنه, چیز بدی نیست
بعد که رفتی خونه زندگیت, آنقدر تو خونه کار هست که یادت بده به خانوادت فکر کنی.. هر وقت دیدی وقت اضافی داری, خودت رو مشغول کن.. نه صرفا بدی سر کار, فعالیت داشته باش. کارهای داوطلبانه و ان جی او ها برو .... مثلا برو دوره های هلال احمر رو بگذرون. هم رایگان هم فردا روز به دردت میخوره, بچه دار هم بشی به دردت میخوره
خوشبخت و موفق باشی